Joey - 25 Jaar
Er hangt een donkere bui boven m’n hoofd
Zwarte wolken scharen samen, ik bekijk het verdoofd
Ik voel me machteloos, ik zou wel willen blazen voor de zon
Maar m’n rechterlong stopt wat m’n linkerlong begon
M’n linkerbrein verzon dat ik rust nodig had
Dus ging m’n rechterhersenhelft aan de slag in het klad
Uit te beelden welke gouden bergen komen zouden gaan
En hoeveel potten goud er bij die regenbogen zouden staan
Ik kijk erop terug, zonder schaamte of spijt
Trek m’n eigen conclusie bij m’n eigen verleden tijd
Of het goed besteedde tijd was of niet
Het portret van m’n leven zal ik je schetsen op de beat
Het staat al volledig gefixeerd in het linnen
Dus schrijf ik verse zinnen op, om opnieuw te beginnen
Een nieuw beeld te verzinnen, oogkleppen afgeworpen
Voorbereid op rampspoed het leven op te slorpen
25 jaar en ik ben klaar voor wat komen gaat
Ik jaag met gevaar voor eigen leven steeds m’n dromen na
Beloof te vaak zonder dat ik nakomen ga
Goochel nakomelingen weg als een tovenaar
Ooievaars groet ik met de zool van m’n schoen
Maar een koter bij m’n ex? Vind ik cool, moet je doen
Voorlopig ben ik te druk, moet ik elke dag de rhumba doen
Want sommige chicks hebben een zwak voor troubadours
Jaloers ben ik niet, ik richt m’n blik op mezelf
Verander m’n perspectief en ontdek een tweede helft
Vandaag keer ik terug naar m’n ware essentie, en zie...
Ik ontwaar zowaar een derde dimensie
Terwijl de concurrentie oppervlakkig rijmpjes schrijft
Creëer ik poëzie die ver tot na m’n tijd beklijft
Ik maak het ruimtelijk kil, fok een autonoom vlak
Ik draag geen schilderstenue, maar wel een astronautenpak
De koude kak waarin ik had gezeten als ik wél
Was gegaan voor een bestaan als kunstenaar, ik vind ’t hel
Ik voel me niet thuis tussen slap geouwehoer
Ik vreet gebakken lucht voor ontbijt, omdat dat bevrijdt
Schijt of ik toekomst heb, ik heb vandaag de dag
Ik kan altijd nog vragen of ik in de Dikke Van Dale mag
Ik lach straks net zo hard als op het moment
Ha! Ik ken ellende... ik ben het gewend!
Terug naar overzicht